با غروب تلخ دهشتزای بی اقبال،

خفته است در راحت جان

دختر همسایه،من بیدار.

خامش اما پر خروش از درد

بند بندم ،چون زپا افتاده ام گیتار

گاه دریا می شود در بغض من پنهان

می چکد اندیشه ام باران

سپیدِ اسب آیا می شود پیدا؟

تا برانم نامزام، چرخ زور روزگار؟

دیر ودور ، یا سخت و دلتنگ

می رسد روزی دوباره

از پس در های بدرنگ

آرزوهای سخن دار،راوی شیرین دلدار.

                                         میم الف نیستان