به سراغ من اگر می آیی

برو تا جنگل غمهای بلند

پای آن کاج کبود ٬

پیش آن چشمه ی جوشان نگاه

که به شوق لب تو

خسته و دربدر و عاشق شور ٬سوخت صبور .

برو تا قافله ی کوه دعا

دل آشفته ی برکانی پیر .

و تو خواهی دید آنجا

که چه مرگ آور و تنهاست

در شبستان دوری بی امید

سوختن و دم نزدن .

وای اگر می دیدی منتظر خوشه ی باغبان وفا

که چگونه ش دانه دانه شد همه بی حاصل !

تو سفیر رحمت

تو گل بی تزویر

تو همان سایه ی خوشرنگ و عزیزی بودی

که در انباشته گی داغ کویر

گونه ی خشک هوا را بوسید .

ترس چشمان مرا می دزدید

و به یأس دل من می فهماند

وقت روییدن مهتاب آمد .

                                       میم الف نیستان